11-р лекц нь дээр таны татсан жишээ : "Монголчууд гадаадад явахдаа хамгийн соёлтой байдаг, гудамжинд шүлсээ ч хаяхгүй. Харин эх орондоо байхаараа л тийм зан авир гаргадаг" Бид өнөөдөр өөр хоорондоо өрсөлдөж, маш жижигхэн хэмжээнд сэтгэж байгаа буюу алсыг харж сэтгэж чадахгүй байна. Өдөр хоногийг аргацаан амьдарж байна. Миний бодлоор өнгөрсөн түүхээс бид алдаагаа олж харан, ирээдүйд дахин ийм алдаа гаргахгүй байх тал дээр анхаарах ёстой. Гэтэл өөр хоорондоо ч эвтэй байж чадахаа болилоо, бие биендээ итгэж амьдрахад үнэхээр амаргүй байна. Хичээл дээр багт хувиарлаж хичээл заах нь тун зөв арга шиг санагддаг. Миний бодлоор ард иргэд нэг баг болж, бие биендээ итгэж, бие биений итгэлийг хөсөрдүүлж байгаа болхоор Монгол улс маань хөгжихгүй байна . Би тийм ч ухаалаг, мундаг хүн биш ч гэсэн, Хүн чанар, ёс суртахуун гэдэг зүйл бидэнд үнэхээр дутагдаж байна. Үндсэрхэг үзэлтэй залуучууд байна гэдэг. Тэдний энэ үзэл нь бахархууштай боловч, татсан тамхиныхаа ишийг хогийн саванд хийчих сэтгэлгүй хүмүүсийн үндсэрхэг үзэлтэй гэх нь зөв юм болов уу? Миний гол асуух гэсэн асуулт нь, семинар лекцны төгсгөлд та биднийг бодолд автхаар тийм үг хэлж болох боловуу?
